تندیس تناولی و دکتر امیرحسین ماحوزی
دکترای ادبیات پارسی

خداوند رخش، احیای پیمان

چه‌چیزی را می‌توان از “شاه‌نامه” آموخت؟ ادبیات یک کشور جایی است که هویت و روحیه‌ی مردم آن مرزوبوم در آن نهفته می‌باشد؛ این مسئله به‌ خصوص در مورد ایران بسیار قابل مشاهده است؛ گاه دیده شده که در جای‌جای تاریخ، قسمتی از فرهنگ یک کشور به فراموشی سپرده شده؛ در چنین شرایطی تنها کافی است یک نفر آن را به خاطر داشته باشد.

شاه‌کاری ادبی، که حافظ زبان پارسی‌ست و شاعر برحق‌اش، که سه دهه را وقف سرودن آن نموده، موضوع سخن‌رانی “تندیس تناولی” و دکتر “امیرحسین ماحوزی‌”ست.

"تندیس تناولی" به سال ۱۳۴۹ در خانواده‌ای هنری به دنیا آمد؛ پس از اتمام دوره‌ی متوسطه، برای تحصیل رشته‌ی تولید فیلم و تلویزیون به کانادا مهاجرت کرد؛ بعد از سال‌ها کار در صنعت سرگرمی در آمریکا، کانادا و اروپا، در سال ۱۳۸۸ برای کمک به انسجام صنعت سرگرمی کشورش، با داشته‌های بین‌المللی‌‌اش، به ایران بازگشت؛ وی از همان ابتدا با تاسیس اولین - و تنها - موسسه‌ی استعدادیابی در زمینه‌ی معرفی هنرمندان ایرانی به بازارهای جهانی فعال بوده است؛ از دیگر مشغله‌های وی، حمایت حیوانات خیابانی و کمک به ساخت سرپناه و تجمیع کمک‌های مالی برای آنان است.
"امیرحسین ماحوزی" نیز در سال ۱۳۴۹ در تهران متولد شد؛ در سال ۱۳۷۵ مدرک پزشکی‌‌اش را از "دانشگاه علوم پزشکی ایران" اخذ کرد و سپس برای رسیدن به علاقه‌ی اصلی خود، در سال ۱۳۸۷ در رشته‌ی ادبیات پارسی از "دانشگاه تهران" با درجه‌ی دکترا فارغ‌التحصیل گشت؛ وی از سال ۱۳۸۷ تا کنون علاوه بر تدریس ادبیات پارسی، عضو هیئت علمی "دانشگاه پیام نور" نیز هست؛ تمرکز رشته‌ی کارشناسی ارشد وی بر روی شاه‌نامه و تحلیل روان‌شناختی مفاهیم اسطوره‌ای این شاه‌کار حماسی بود.
امیرحسین عضو اصلی سازمانی به نام "خورشید" است که هدف احیای جنبه‌های متعددی از فرهنگ، به ویژه تاریخ، اسطوره‌شناسی و ادبیات را دنبال می‌کند.
وی برگزارکننده‌ی اصلی سه همایش بین‌المللی با موضوعیت "مولانا"، "فردوسی" و "حافظ" بوده و آثار وی شامل "الگوهای روابط پدر و پسر در حماسه‌ی شاه‌نامه" و "جستجویی بر تشبیه در اشعار مولانا در دیوان شمس" هستند؛ هم‌چنین "تحلیل شفقت در شاه‌نامه" را در حال چاپ دارد.